سلام بچه ها. امیدوارم خوب باشید.

دوستای من هم رفتن. اون 22 نفری که چند سال تو دانشگاه خیام باهاشون زندگی کردم. درس خوندم. اردو رفتم. ...

همه ی بچه ها شکه شدن! اصلاَ باورمون نمیشه کسایی که تا همین چند روز پیش زنده بودن، همه با هم بچه های یک دانشگاه بودیم، سر کلاس هایی درس می خوندن که ما درس می خوندیم، در محوطه ای قدم می زدند که ما می زدیم و .... حالا دیگه نیستند!!؟؟؟

امروز...

امروز باید زیر تابوت اونارو بگیرم. تابوتی که سبک بود. خیلی سبک. آخه به جز یه مشت خاکستر که با آزمایش DNA شناسایی شده بود هیچی دیگه توش نبود.

تا چند روز پيش باهم فوتبال بازي مي کرديم. اما امروز صبح بايد برم زير تابوتی که تقريبا خاليه رو بگيرم.

دانشگاه خیام... دانشگاهی که همیشه توش شادی بود. امروز مملو از پدر و مادراییه که در حال اشک ریختن چند نفر زیر بغلشونو گرفتن... پدر و مادرایی که دیگه سعیدشون ، محمدشون ، یاسرشون  ، ... تو اون دانشگاه نیستن...

کاش امروز تو مراسم خاک سپاری اونا شما هم بودید و چند هزار نفری که تو حرم امام رضا اشک میریختنو میدیدید. تو این دانشگاه واقعا ما یه خونواده بودیم. صرف نظر از اینکه رشته هامون ، سال ورودمون و ... فرق داشت.

کاش مسئول این کار جرات داشتو حداقل با خونواده این 22 نفر صحبت میکرد. کاش مسئولین تو دانشگاه از دست خونواده این 22 گل پرپر شده فرار نمیکردن. کاش حداقل واسه ظاهر هم که شده کمی اشک میریختن. آقای دکتر ... آقای مهندس ... آقای چهره ماندگار... آقای استاندار...

واسه شادی روح دوستای من يه فاتحه بخونيد.

پیام تسلیت دکتر محمود احمدی نژاد

پیام تسلیت وزیر علوم، تحقیقات و فناوری

پیام تسلیت استاندار خراسان رضوی